Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Kom, kom nou, da's nou mar gekheid; zei Jefke, da' wit-te ok wè beter!

Steven blies groote wolken uit zijn pijp, zette een pion zwaar op zijn plaats en zei:

— Um 'n rijksdaölder da' ge d'r meer as de helft verspuit?!

Jefke werd bleek; 't was nu er op of er onder.

— Um geld speule duuj 'k nie, da's goddeloos, mar a' ge d'r 'n kieske sëgaoren op wilt zette, dan is 't mijn goed af; al da' 'k oe waorschouw! —

Alles bonsde en gloeide in zijn slapen, toen Jefke dien avond met 't lantaarntje op straat stond en, voetje voor voetje, door de duisternis en modder naar huis strompelde. Duizelend joegen de gedachten hem door 't hoofd. Alles was op 't spel gezet — de roem van de beste schaakspeler te zijn, van uren in de rondte, of ,,'n kieske béste van de vijf" zou 't kosten en de schand ... de vreeselijke schand veur de minsche!...

De dagen, die nu volgden, doorleefde Jefke in zenuwachtige opgewondenheid. Er werd nergens anders meer over gesproken dan over 't konkoers. In 't notitieboekje, met 't élastiekje er om, waren, evenwijdig aan elkaar, vier inktlijntjes getrokken. Boven 't eerste stond „Ik" en boven 't tweede „Steven Vermeer", daaronder volgden de partijen „gewonne", verlore" of „reemie", met kruisjes gemerkt, wie of begonnen was. Wel tienmaal per dag haalde hij 't uit den zak en telde na. De eerste beide keeren was Steven al dadelijk vier partijen voorgekomen, maar nu ging 't ongeveer gelijk op.

Van avond was 't „hummele" met Jefke. De eerste

Sluiten