Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

viel slap neer en 't voorhoofd rimpelde naar boven; Margriet sloeg de handen verbaasd in elkaar en zoo staarden ze beiden, ontzet en vervaard, naar Steven, die den nek stijf tegen de leuning, met vastgesloten mond, voor zich uit naar 't spel bleef kijken, als of er niets gebeurd was.

— Maar Stève.... minsch; wa'duu-de daör nouw ? Ge schuif 'm d'r twéé hökskes veuruit!

En wa' zauw da'! vroeg Steven kalm.

— Wat da zauw— wat da' zauw? Ge lijk wè gék; twee veuruit; da' meug-de allinnig bij d'n èrsten zet, da' wit-te toch ok krek zóó goed as ik!

— Da' meug-de mè allemaol veur d'n ersten keer, twee in ins veuruit; 'k hè 't giestere nog in 't boek gelêze!

Jefke sprong op

— Ge zij stapelierend... in 't boek... in wa' feur boek ?

— In 't schaakboek, da' 'k thuis heb!

Margriet vond dat de grap nu te ver ging:

— Kom nou Stêve, zij nou nie zoo kijnderachtig, um ons wijs te make, dat 'n spul in 'n boek kan staon.

— Ge kunt 't eiges bij me komme kijke, 't steet 'r zuiver waor in!"

Maar Jefke wond zich hoe langer hoe meer op. Met nijdige oogen ging hij voor den grooten, roerloozen Steven staan en schermde dreigend, met den zwarten koning in de hand, voor zijn gezicht heen en weer.

— Wou-de gij mijn hier wa' kommen vertelle, van

hoe dat 'r gespuid mo' worde? Ikke, die al speule

kon as d'n beste, toe gij nog mar zo'n snotneus weurt!

Sluiten