Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het eten was opgeruimd en Jefke schoof den leunstoel bij 't vuur om zijn dutje te doen. Hij strekte de voeten uit tegen 't onderstuk van de kachel, spreidde den grooten rooden zakdoek uit over zijn hoofd en de gedachten doezelden weg. De wind fluisterde zachtjes in den schoorsteen, Bruno lag te snorken en de breinaalden van Margriet, gleden zacht-knisterend over elkaar.

De lekkere warmte trok op langs Jefkes beenen en de vredige rust en gezelligheid van vroeger keerde weer

— De pijpen lagen klaar 'en straks kwam Steven en gingen ze verder spelen voor 't konkoers. 't Was nu zijn beurt om te beginnen. Hij overwoog het plan om nog eens een andere opening te beginnen dan de gewone, 't Was gewaagd, nu 't er om ging, maar hij voelde zich sterk van avond en hij zag al hoe Steven aan 't knoeien raakte, door de verrassing van 't nieuwe en hoe hij hem met forsche aanvallen in een

hoek dreef: „Schak d'n koning.... a' wir: schakt 'm !*

Nu dreunde de eerste slag van den toren. Jefke schrok op en wilde de sloffen aanschieten om op te staan. Dan opeens ging alles als een bliksem door zijn gedachten — de vreemde zet uit het boek en de ruzie en de eindelooze verveling en triestheid die er

op gevolgd was 't was uit uit!

Maar nu klonken er zware voetstappen over de grint; de klink van 't gootdeurtje werd opgelicht; Margriet ging naar gewoonte de deur open zetten en 't was Steven, die binnentrad, 't gezicht kalm en gewoon als altijd.

Sluiten