Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voeten wegzakte, dan popelde hun 't hart bij 't idee, dat ze erin mochten vallen. Ze zagen het duidelijk gebeuren, hoe die twee leelijke kerels daar in de diepte van 't koude water verdwenen en om hulp schreeuwden; en geen mensch zou hen helpen om er weer uit te komen en ze moesten als hun eerlijk verdiende straf verdrinken.

Maar 't ijs brak achter hen af en 't water spatte omhoog en toch stonden ze telkens weer behouden aan den overkant en schaterden van plezier, dat 't zoo weinig gescheeld had. Dan opeens, net als Hent weer aan den kant was, schoot zijn eene been weg; 't plonsde in 't water en hij trok den voet druipend eruit. De kinderen krijschten en juichten van plezier en de andere jongen stond mee te schateren van 't lachen. Hent schudde 't water uit zijn klomp en nu sprongen ze over de sloot en gingen verder naar 't dorp.

't Grootste gedeelte van het ijs lag er nu overstroomd met vuil-riekend water en alleen aan 't einde was nog een stukje heel gebleven.

De dappersten gingen er daarop, maar ze reden elkaar in den weg en 't kraakte en boog er zoo vreeselijk, dat de anderen niet durfden.

— 't Gêêf niks jonges; 'k raoj, da'-ve 't 'n eind wijjer, nëve de bongerd op, mar is prambiere! stelde Jan voor. Ze haalden den stoel, die midden in 't water stond, met een tak naar zich toe en dan trokken ze met onvaste schreden op hun schaatsen over 't land verder, als een troep waggelende eendjes achter elkaar, 't Ijs lag er glad en onberoerd, als een lange blin-

Sluiten