Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de schaatsen in de hand op hem afkwam en hem uit de verte iets toeriep. —

— Tjéé ! Jan ! wa' zitte gij daor allinnig in

de snêêuw ?.

Kö' vort, bijnd de schartsen onderuit en gao mee naor

de kom! wa' hedde daor nou aon, um op zo'n

sloot te klungele?....

't Ging Jan als een schok door het lichaam en hij kleurde bij 't idee van het heerlijk vooruitzicht, dat daar opeens voor hem geopend werd, en dat hij al zoo dikwijls heimelijk zich had voorgesteld. Maar 't was nooit meer geworden dan een vaag verlangen naar iets onbereikbaars, iets wat heel veel later pas zou kunnen gebeuren, als: 't Mee mogen gaan met vader naar de markt, of lid te mogen worden van de muziekvereeniging.

En nu zei Geurt het als iets heel gewoons en hij hoefde maar mee te gaan .... Maar 't was onmogelijk; 't zou wat zijn, als vader het hoorde! en hij schudde 't hoofd: — 't Mag nie; vad wil 't nie' hebbe!

— Ze hoeven 't ummers niet te wete! bleef Geurt aandringen: A'ge nou gauw vortmakt, dan zij-de over 'n ureke a' wer wêêrum en dan zèg-de mar, da' ge 'n heel eind wijd 't veld in gewest zijt!

— En d'r zijn d'r wel op, die nog veul kleiner zijn as gij!....

Jan bleef twijfelen, maar als hij zag, dat Geurt weg wilde gaan, dan was 't in eens besloten: 't moest gebeuren! — Hij bond gauw de schaatsen los en nu staken ze 't bouwland over en sprongen van de eene kluit naar de andere.

Sluiten