Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van al de menschen uit het dorp kende hij de horloges, door 't uitzien of door een eigenaardigheid van den bezitter. — Bij den bakker was 't het meel, dat overal tusschen zat; bij den smid zag hij het aan het zwarte stof; dat van den ouden schoolmeester herkende hij door de snuif die hem in den neus kriebelde; de kastelein van „Het zwarte paard" had er een gummiringetje

van een bierflesch bovenaan gedaan en zoo had

ieder zijn kenmerk en hij wist precies, wat ze waard waren en wat voor kwalen ze steeds hadden.

Hij maakte het horloge open en bekeek het aan alle kanten.

— Niks mee te beginne! — Veerkepot! wijzer

af de kast los en de wijzerplaot ok al nie mooi

meer! d'r dug' nie' veul mer van;'k zauw d'r mar

is 'n nijje vatte Janse!

De arbeider keek beschaamd naar het groote, nikkelen horloge, dat daar nu al maanden lang als een oud, versleten klungel op de werktafel had liggen slingeren en stond op het punt om te vragen, waarom hij 't hem dan niet eerder had gezegd, dat 't niet meer te maken was; hij had dan niet iederen week dien grooten omweg ervoor hoeven maken. Maar dan bedacht hij, dat Hent er nooit iets voor rekende, wanneer 't voor een armen drommel was en 't zou het spaargeld van maanden zijn, wanneer hij er een nieuw moest koopen:

— Ge hè 'wel gelijk Hent! 't is 'n ouwe knol,

mar prambier 't nog mar is, of da' ge 'm nie wêêr zo'n bietje kunt opkallefaotere ; 'k hè t'r oud-zwak op, umdat ie nog van vaoder is!

Sluiten