Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Wa' hed-de daór nou veur 'n vrimde poppekas' gemakt? vroeg hij vol verwondering.

Hent overlegde een oogenblik of hij het zou verzwijgen, maar de verleiding om de stomme verbazing te zien en de wel verdiende bewondering te hooren, was te groot. En bovendien was er toch niets te vreezen, dat iemand in het dorp er wat van zou begrijpen, ook al zagen ze het! Hij wees met den duim opzij uit naar de machine en zei trotsch:

— Da's t'r een die van eiges lupt; gin pjerd d'r

veur of gin hond niks! Die hebben ikke-n-en

Heintje zoo mar is in mekaore geprakkezierd!

De arbeider keek hem wantrouwend aan en lachte verlegen; maar ze moesten niet denken, dat ze hem

er zóó gauw tusschen konden nemen; — Zekers!

Da' wi'k bes' geleuve a'ge 'm boven aon d'n dijk zet!

— Neeje! Hierzoo; midden op de straot!

zei Hent, nadrukkelijk tegen het hout van den wagen kloppend Afijn hè mar is 'n bietje geduld!

De arbeider verschoof zijn tabakspruim met de tong naar den anderen mondhoek, stak de handen in den zak en bleef staan afwachten, wat er zou gaan gebeuren.

Moeder kwam nu naar buiten met twee pakjes boterhammen en een fleschje melk. Ze legden het allemaal neer op de plank bij het oliefleschje en het tabakszakje en nu duwden ze den wagen, over het paadje langs het huis, naar de straat.

Onder dat alles was het dag geworden en van overal uit den mist kwamen menschen, die met de spade over den schouder naar het land togen.

't Witte Huiske. 14

Sluiten