Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou komen en dat hij dan toch weer horloges zou moeten maken; hij nam de boterham, waarvan hij net een stuk af wou bijten weer uit den mond:

— Ge mot 't nie doen ! Ge mot 't nie doen !

Als die kjerls oe bedondere kunne, dan doen ze 't. En al da' ge nou nog is 'n hoop cente d'r veur zouwd krijgen in ins, wa' hed-de dan nog; dan is 't toch veul plezieriger um eiges 'n fëbriek te hebbe, en da's ok veul mekkeliker ok, dan hèd-de alle spulle bij mekaore

a' ge nou wer is wa' nij's uit wil vijnde 1

Ze schudden zich de broodkruimels in den mond en gooiden het papier achter zich weg en nu bleven ze in behagelijke luiheid zwijgend voor zich uit zitten staren en verdiepten zich ieder in zijn eigen gedachten.

Na een poos stond Hent op en liep om den wagen heen, alle deelen betastende en bekijkende met streelenden, zelfgenoegzamen blik: — Zauw 't 'n Zaoterdag al in „de Betuwe" kunne staon? vroeg hij eindelijk. Heintje haalde schijnbaar onverschillig de schouders

op: — 't Zou kunne gebeure! Kèk! daor

gunt-e-wijd kumt Drieske d'n voerman aon geleuf 'k! ging hij voort, met een hoofdbeweging in de verte wijzend, waar tusschen de beide boomenrijen een huifkarretje zichtbaar werd.

Het kwam nader en ze zagen nu duidelijk het bruine, langharige hitje, dat met potsierlijke zwembeweging, de hoeven zijdelings van zich uitgooide; en daarachter, in het witte schaduwlicht van de huif, het blozendronde, altijd-lachende gezicht van Drieske, te midden van zijn pakjes en veelsoortige dingen, die hij naar

Sluiten