Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om de betrokken personen allen onbevangen omgang zoo lastig mogelijk te maken.

Het scheen werkelijk eenige dagen dat de energieke vrouw tegenover dezen druk zoo weerloos was als het naiefste jonge meisje. Zij hield zich stil, zag er slecht uit; en haar minnaar vertoonde zich niet.

Doch onverwachts, op een uur dat een half dozijn dames met een handwerk bij elkaar zaten, maakte zij een eind aan deze onwaardige spanning. Er was gezinspeeld op het wegblijven van den Cantor; en eene der matronen had met iets zoetzuurs in haar stem, op een toon dien zij blijkbaar zelve heel geestig vond, gevraagd of zij, Prau Irma, bijgeval de reden daarvan wist.

„Ja, antwoordde deze bedaard, „die reden wil ik u wel zeggen. U hebt allen begrepen dat Cantor Weisse mij tot zijn tweede vrouw wenscht. En nu heb ik hem verzocht weg te blijven tot ik het met mijzelve eens ben over mijn antwoord."

Een paar minuten zwegen allen. Toen zei eene:

„Ja, u hebt wel gelijk. Het is een heel besluit."

En eene andere: „Zoo'n weduwnaar met zes kinderen, dat zegt wat!"

En een derde : „Het tractement van zoo'n dorpsschoolmeester beteekent zeker niet veel?"

Zoo ging het voort, hoe langer hoe meer stemmen door elkander.

„Cantor W eisse is niet eens de eerste onderwijzer aan zijn school."

„Het zou maatschappelijk voor Frau Yrma een erge achteruitgang zijn.

„Maar toch rustig, weer een eigen haard te hebben."

Sluiten