Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat is een feit. Ik herinner mij nog heel goed hoe dat toen als een wonder beschouwd werd. Ze hadden natuurlijk, met de sneeuw, het stuifmeel van de bloeiende rogge afgestroopt," achtte hij zich verplicht er aan toe

te voegen.

Na den eten verdwenen de kinderen; en na de koffie verdween ook de heer Cantor, die nog een paar uur les moest geven; en zoo bleef ik met Frau 1 rma alleen.

De overgang van de koetjes en kalfjes op het vertrouwelijker thema, dat ons wederkeerig vervulde, was heel geleidelijk. Mijn gastvrouw begon er zelve over.

Aanknoopend aan onze laatste briefwisseling, dankte zij voor mijne goede wenschen hij haar huwelijk. Ik kon nu zelve zien, begreep zij, dat die in hoofdzaak tot vervulling gekomen waren. Zij had de rust gevonden,

die zij hoopte.

Ik zag dat zij de waarheid sprak en drukte haar met

blijdschap de hand.

,,'t Spreekt van zelf," ging zij voort, „dat ik al de

bezwaren heb moeten doorstaan, die ik verwachtte. Het

eerste jaar was niet gemakkelijk.

En nu vertelde zij, hoe zij, in twee richtingen, grootere en kleinere hinderpalen voor haar vrede en rust uit den weg had moeten ruimen en al haar geestkracht noodig had gehad om zoowel zich zelve als de andere betrokkene personen in het rechte spoor te sturen.

De eerste groote moeilijkheid hadden de volwassen

kinderen opgeleverd.

De oudste dochter, die verloofd was, had er voor zichzelve niet veel tegen, dat vader hertrouwen zou,.

Sluiten