Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voeld, maar zijn vreugde tevens, haar alles te geven wat haar hart behoefde, haar het leven vol en rijk te openen, in weelderigen overvloed. Hij aanbad haar, en haar liefde was hem genoeg. En daarom was 't hem eerst onbegrijpelijk geweest dat ze was gevlucht, dat zijn toewijding, zijn volkomen overgave haar niet had kunnen voldoen. Maar later, een, twee jaar daarna, toen de berusting was gekomen, toen smart hem veel had geleerd, had hij nagedacht en begrepen dat dit alles haar niet bevredigen kon. Later, te laat helaas, had zijn eenzaamheid hem gezegd wat zij in hem gezocht maar niet gevonden had; toen was het begrip in hem gekomen dat er nog vele andere en mooiere dingen in een menschenleven zijn dan trouw en toewijding alléén; toen eerst had hij den geheelen omvang van haar rijk zielebestaan gezien, dat te eng zich voelen moest in de nauwe ruimte van zijn ziel. O, nu was dat alles veranderd, nu waren er óok droomen en illusies in hem ontwaakt en opengebloeid, die de smart hem geschonken had, nu zou hij haar kunnen zeggen: „ik ben je waard, ik droom, ik dweep, ik geniet als jij!"... Maar nu — was het te laat. Hij begreep dit alles, en hij wilde haar niets verwijten, want hij wist dat hij haar tekort had gedaan.

O, die droeve, sombere, eenzame jaren sedert hun scheiding! Hij had ze doorleefd zonder de dagen te tellen, waarvan de eene grauw en loodzwaar was als de andere. Hij had ze gevoelloos en gedachteloos over zich laten heengaan, traag en zonder geruisch waren ze voorbijgetrokken, en hij had geleden, al dien langen tijd, geleden om kou en om eenzaamheid.

Sluiten