Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doorgaan, vertrouwend, steunend op elkaar. O, hoe gevoelde hij, dat ze samen één zouden zijn.

Wat een wereld van teedere zorg opende zich voor hen. Hoe zouden ze alles, alles samen kunnen deelen.

Nu zou hij die wereld ook niet meer vreezen, die de verleidende armen, steeds naar hem uitstak — die hij haatte om den strijd, die telkens weer in hem gewekt was.... Zijn beschermengel, had hij haar dikwijls genoemd .... ze zou nu altijd bij hem zijn, altijd zou hij de macht van haar onschuld gevoelen, die zoo dikwijls reeds hem beschut had.

Dood scheen het zinnen leven, dat gedrocht van donkere dagen .... klanken, trillend in hooge tonen, ruischten een liefde-lied .... en starend naar buiten, naar omhoog, rees vroom zijn wensch ten hemel, dat hij zijn vrouwtje gelukkig zou mogen maken ....

O, was ze bij hem .... hoe zou hij haar staren in de öogen, haar hoofd aan zijn borst ....

Hij streek zich over het gelaat.... Kom er was nog veel te doen .... gekke vent om zoo te lilosofeeren .... ha, ha, ha! waar was zijn vroolijkheid gebleven? wacht maar jongeheer, als de werkelijkheid komt!.... Maar hij wist wel, dat die nog heel iets anders voor hen zou zijn.

Hij ging aan het inpakken; even bladerend in een boek, dat ze samen zouden lezen, veel zorg bestedend aan kleinigheden, die hij voor haar bestemd had, en het was een genot te kunnen denken, dat dat alles niet weer voor den dag zou komen, voordat ze ver weg, ergens alleen waren.

Terwijl hij bezig was aan zijn ontbijt, kwam de huis-

Sluiten