Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Was alles somberder dan 't vroeger was:

Walhalla had de nachtegaal gehoord,

Getrild van zaligheid bij 't hoge lied,

Het leed verdreef de zang, als voorjaarstorm De zanger uit de abeel, die buigt en kraakt.

Verlies van 't blij genotene valt zwaar.

Zelfs Freya's jonge ziel was zonder lach.

Toen zocht de hoogste God de zwanemaagd, Die diep gebukt ging onder Bragi's leed En schreide als zij hem bleek en somber zag: »Je wilde Bragi graag gelukkig, Hilda? —« »Hoe kunt u 't vragen?» — En haar blos Deed denken aan de sneeuw in t avondrood.

»Het kan gebeuren, als « — »0 vader, spreek,

Ligt het aan mij ? Graag gaf ik mijn bestaan Om vreugdeloos naar Hel's gewest te zweven,

Waar zonne schijnt, noch schaterlach weerklinkt 1« »Als hij gelukkig was maar zonder jou,

Terwijl z'n oog 'en andre vrouw toeblonk, Zou ijverzucht je hartje niet verteren ?« —

En Hilda zweeg bedrukt, 'en traan ontgleed 't Omlaag gerichte oog, maar zie, zij hief Het hoofd en, als de zon door regen schijnt, Zag zij warmvochtig Wodan aan: «Zelfs dat!

Ik kan niet leven zonder Bragi's lach!« — En Wodan's warmste blik vervulde haar

Sluiten