Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de hoop niet op, dat hij ten slotte het plan zou verijdelen.

Mevrouw Rendell legde Julies schoolblouse waaraan zij verstelde, — want als een echte huismoeder was zij zelden ledig, — geduldig in haar schoot, om haren pleegzoon te antwoorden op zijn argumenten; en, terwijl zij hem met hare kalme, lieve oogen vriendelijk aanzag, zei zij rustig:

, Je weet wel dat ik er nu eenmaal anders over denk, George. Ik ben integendeel overtuigd, dat Hélène veel gelukkiger zal zijn door een nuttigen werkkring in tijds te kiezen, dan door op te gaan nu in dat leven van nietsdoen, dat ten slotte de meeste meisjes gaat vervelen; — wanneer het hun eerst tot iets beters heeft oneeschikt gemaakt. — En nu hare keuze gevallen is op zulk een edel en opofferend vak als het ziekenverplegen is, verheug ik mij dubbel over haar besluit, en ben er trotsch op, dat mijn oudste dochter den moed en de zelfverloochening bezit van voor anderen te willen leven."

George werd er nog heftiger om, om dien tegenspraak.

„Dat zijn allemaal niets dan mooie woorden," viel hij uit. ,,Van die nieuwerwetsche, geëman-

Sluiten