Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog niet aan; en ik blijf er bij, ik wou dat je er niet over gesproken hadt."

George was nu langzamerhand ook een beetje beleedigd, en zei niets meer. Ze liepen stil naast elkander voort onder de mooie, bloeiende kastanjeboomen. En het was maar een gelukkige afleiding toen Julie, — een mooi helderoogig bakvischje, — hen, met de twee jongens achter zich aan hollend, tegemoet kwam loopen : „Zeg ben jullie daar eindelijk? Mama begreep al niet waar jullie toch bleeft. 't Eten staat lang op tafel."

George begon dadelijk een héél druk gesprek met haar, over „Missie," den fox-terrier, dien zij bij zich had; die, volgens hem, veel te dik werd en méér moest loopen. Hij was altijd heel goede vrienden met haar, — zooveel ouder dan zij dat mevrouw Rendell haar volkomen aan hem toevertrouwde, en, daar zij een wilde meid was, het rustig vond haar onder zijn hoede te weten. Hij zorgde ook voor haar met een groote teéderheid, trotsch op haar mooi gezichtje en innemende manieren. Zij hing aan zijn arm, heel druk babbelend, en hem bewijzend met vele woorden, dat „Missie" heusch „snoezig" was, en volstrekt niet door haar verwend werd.

Sluiten