Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onwillekeurig dacht Hélène, met Henri en Frits achteraankomend: „Eigenlijk past Julie véél beter bij hem dan ik. Als zij volwassen is zal hij haar wel vragen zijn vrouw te worden, en dat hoop ik maar, dan is het meteen tusschen ons beiden weer in orde."

Want het gebeurde speet haar toch. Al waren zij in den laatsten tijd dan ook hoe langer hoe meer van elkander vervreemd, het was heel jammer dat zij nu zóó van hem scheiden moest, met een bepaalde reden tot verwijdering. — En toch voelde zij zich zóó door hem gegriefd. — Zij zag er bleek van toen ze op de veranda in eens vlak voor hare moeder stond, die naar hare kinderen uitzag, en haar onderzoekend in de oogen keek.

„Ben je niet wel kind?'' vroeg zij bezorgd. „Je bent zoo lang uitgebleven; je hebt je zeker te veel vermoeid in die hitte."

Hélène schudde het hoofd. „Wel neen mama", zei zij met gemaakte vroolijkheid. „Ik had wel veel te doen; maar het heeft me niets vermoeid, al zie ik er misschien naar uit. Georee en ik zijn elkaar tegengekomen; en daardoor hebben we wat langzamer geloopen; — en" —, ze zweeg op eens, want de tranen kwamen haar verrade-

Sluiten