Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezegd. „Ik had het graag anders gezien. Maar Hélène heeft gelijk: Je moogt daarom je plaats op de fabriek niet verlaten. Ik heb je heel noodig mijn jongen nu ik een dagje ouder word. En dan, zie eens-, ik heb de fabriek, die je vader en ik samen oprichtten, liefgekregen van lieverlede. Het is mij veel waard te weten dat zij later in zulke goede handen als die van jou zal overgaan wanneer ik er niet meer ben."

Zoo was Hélène weer vertrokken, en het gewone kalme leven ging op Kastanieënoord zijn gang. Maar George werd veel ernstiger en nadenkender. Mevrouw Rendell, die hem zorgvuldig gadesloeg, zag hoe hij als het ware rijpte in levens-ernst, hoe hij begon te strijden tegen zijn gebreken van drift en hoogmoed, en hoe hij zijn best deed toe te geven, waar hij vroeger heftig op zijn stuk zou zijn blijven staan. Vooral openbaarde zich die verandering sinds de thuiskomst van Julie, die, met haar achttienjarigen overmoed, wel eens veel van zijn geduld vergde. Maar het was alsof hij zijn best deed aan haar goed te maken, wat hij door zijn kibbelen met Hélène bedorven had. En hare onschuldige, gezellige dartelheid werkte weldadig op zijn gewoonlijk wat in zich zelf gekeerde stemming.

Sluiten