Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fabriek, en zij was niet weinig verwonderd toen zij aan het groote ijzeren uitganghek George zag staan, die blijkbaar op haar wachtte.

— ,,Ik hoorde thuis, dat je nog naar je patiente waart gegaan ; en toen ben ik teruggekomen om je af te wachten. Het is beter, dat jullie tegenwoordig niet in donker alleen loopt langs dezen eenzamen weg. — Je neemt het me niet kwalijk, hé?"

Want er was altijd nog iets stijfs en vormelijks in zijn omgang met haar, zoodra het haar zelve betrof. De gemeenschappelijke belangen van het gezin waren een onzijdig terrein, waarop zij elkander onbevangen ontmoetten. Persoonlijk echter hadden zij zich steeds weinig te zeggen. Hélène voelde telkens door het een of ander den afstand die tusschen hen bleef bestaan ; zooals nu bijvoorbeeld, nu hij zich beleefd aan haar over zijn tegenwoordigheid hier verontschuldigde, als waren zij elkander vreemd geweest.

De blijkbaar ernstige aanleiding tot zijn komst deed haar ontstellen. Zij had al lang bemerkt dat er iets was, — iets broeide onder een deel der arbeiders, zonder dat zij zelve wist wat; en zonder dat zij er George naar wilde vragen,

Sluiten