Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

George duwde hem op zij, en Stevens, hoewel hij een sterke kerel was, viel door zijn dronkenschap dadelijk op den grond.

Zij hoorden hem achter zich vloeken.

„Ik zal het je betaald zetten," riep hij hen toe,, terwijl hij trachtte weer overeind te komen.

Hélène drukte krampachtig George's arm. Het gevaar bracht hen nader tot elkander. — „Wat een vreeselijke kerel," zei zij angstig. „Maar wat zal hij doen, en wat moet jij toegeven?"

George zag wel, dat het beter was haar nu, nu dit gebeurd was, alles te vertellen, dan haar langer in onzekerheid te laten.

„Och," zei hij. — „Hij wil mij geld afpersen; — om zich dan daarmee in de kroeg te kunnen bedrinken. Je moet weten dat ik hem voor een paar dagen eindelijk van de fabriek heb moéten wegjagen. Hij gedroeg zich daar zoo brutaal en oproerig, dat ik wel een voorbeeld moest stellen, met het oog op de andere arbeiders, die hij tegen het werk en mij ophitst. Daarover schrijft hij mij nu, — „dat ik hem ongelukkig gemaakt heb, — en dat ik hem daarom moet

O 1

onderhouden, — en de eischen van zijn kameraden inwilligen; — anders zal hij mij wel weten te vinden."

Sluiten