Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je vragen toch vooral voorzichtig te zijn voor dien Gerrit Stevens. Hij heeft den hond vergeven; daar ben ik zeker van."

Maar zij schrikte er zelve over, dat zij het gezegd had. Want, toen zij door het uitspreken van dienzelfden naam zijn overtuiging bevestigde, brak zijn drift in eens los. — In jaren had Hélène hem zóó niet meer gezien. Het was alsof de zelfbeheersching waarin hij zich zoo lang geoefend had in eens weer verdween.

„Dien kerel uit den weg gaan!" — zei hij— ,,ik wou dat ik hem in mijn handen had," — en, — gedurende eenige oogenblikken — kwam er niets anders over zijn van drift witte lippen dan dat ,,Ik wou dat ik hem in mijn handen had." Hélène zag aan zijn oogen dat hij tot alles in staat was nu —, in zijn rechtmatige woede over de bedreven wreedheid aan zijn hond.

Zij wist niet iets te zeggen, in hare onhandige verlegenheid tegenover hem. En toch had zij zoo graag willen troosten. Want zij voelde een groot medelijden met zijn moeilijkheden in deze dagen. Zij vermoedde meer van zijn omstandigheden op de fabriek dan de anderen, — hare moeder die nooit uitging, — en Julie en Henri en Frits, die nog te jong waren om een ernstig

Sluiten