Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

George bemerkte eerst toen de stekende pijn in zijn arm, en zag dat het bloed door de mouw van zijn jas drong, en neerliep langs zijn manchet, met roode vlekken, tot op zijn hand. •— Hij nam zich voor op den thuisweg even bij den dokter aan te loopen om er naar te laten kijken; want, — hoewel hij het om mevrouw Rendell'szenuwachtigen toestand, — anders gewenscht had kon het gebeurde toch onder geene omstandigheden meer een geheim blijven, nu de twee arbeiders er getuige van waren geworden. — Zij brachten Stevens naar het politie-bureau; waarheen hij goedwillig meeging, met een soort van hoop dat dit onderworpen gedrag als een verzachtende omstandigheid zou worden beschouwd; — vooral omdat hij George tot de anderen had hooren zeggen:

„Neen, ik geloof niet, dat hij van plan was mij te vermoorden. Hij werd op eens driftig, omdat ik hem geld weigerde."

— Inderdaad had George het voornemen zijn getuigenis zoo verzachtend mogelijk in tekleeden. Nu hem de gelegenheid werd gegeven zich over den moord op „Run" te wreken door Stevens aan te klagen, wilde hij zich niet laten verleiden tot eenige partijdigheid, en het voorgevallene liever te zacht dan te erg voorstellen. — In

Sluiten