Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

persoonlijk; wiens leven zij niet meer veilig achtte zoolang die vreeselijke Stevens hem met zijn haat vervolgde.

„Waarom zou hij het gedaan hebben ?" vroeg nu Henri.

„Omdat hij dronken was, en niet wist wat hij deed," legde Frits uit. „Dronken menschen weten nooit wat ze doen. Als hij toevallig een van óns was tegengekomen had hij óns misschien wel aanbevallen."

O

Mevrouw Rendell huiverde op het denkbeeld, en trok ieder harer kinderen naar zich toe. Julie streelde ondertusschen George's haar. „Die arme jongen ziet er toch bleek van," zei zij. „Wacht, je moet een glas wijn drinken; dat zal ik eens gaan halen, ' en zij trippelde huismoederlijk-bedrijvig weg, terwijl George haar glimlachend toeknikte. Hélène voelde iets van nijd; zij had gewild dat zij hem ook zoo onbevangen-zusterlijk had mogen verzorgen.

Maar den volgenden morgen was het hare beurt. George, ofschoon hij een koortsigen, pijnlijken nacht had gehad, kwam toch op den gewonen tijd naar de huiskamer, om te ontbijten en dan naar de fabriek te gaan. Zooals gewoonlijk was hij alleen met Julie, — die voor hem

Sluiten