Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weten te vermijden met haar in de een of andere woning saamtetreffen, vernam zij al spoedig door de zieken zelf dat meneer Ruysdael zooveel goed aan hen deed, en ze gedurig kwam opzoeken om te zien wat hij voor hen doen kon, en waaraan zij het meest behoefte hadden. Het bracht haar de tranen in de oogen toen een ziek jongentje, dat aan de betere hand was, haar een doos speelgoed liet zien die George hem den vorigen avond op zijn bed gebracht had; — omdat hij toevallig door den vader was gewaar geworden hoe het kind dien dag jarig was geweest. Zoo ontmoette zij gedurig bewijzen van zijn goedheid, en zij wenschte dan dat zij den moed had kunnen vinden er met hem over te spreken, hem te bedanken. Maar zij durfde niet. Al had de vriendelijke gezelligheid der laatste weken, en thans de ernst der omstandigheden, hen ook nader tot elkander gebracht, de klove was toch steeds nog niet overbrugd, en maakte een vertrouwelijk gesprek haar onmogelijk. — Trouwens, er gingen geheele dagen voorbij waarin zij elkander nauwelijks, of in 't geheel niet, zagen; want Hélène was het grootste gedeelte van haren tijd niet thuis: den geheelen dag, en dikwijls ook 's nachts met hare zieken bezig. In die stille uren van

LEVENS-EFNST. A

Sluiten