Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar juist omdat die er zijn mag je zoo iets niet zeggen, vrouw Stevens," had Hélène sussend gezegd. „Die hebben je immers zoo noodig, en daarom moet je vooral je best doen kalm te blijven en gauw beter te worden. '

De vrouw, zenuwachtig, snikte nog harder: ,,Wat zou ik moeten beginnen als u er niet was; en meneer Ruysdael ook, die me nog geld geeft; — terwijl mijn man hem haast dood heeft gemaakt —"

Maar Hélène wilde niet meer hooren, opdat de zieke zich niet te veel zou vermoeien:

„Stil, stil nu," had zij geknord: „Je bent veel te zwak om zooveel te praten. Dat zal je mij later wel eens vertellen, als je wat sterker bent; dan kom ik terug."

En dat deed zij inderdaad dikwijls. Zij luisterde graag naar die verhalen over George s vrijgevigheid, die in dit geval in t bijzonder een bewijs waren van zijn edele natuur • — hoe hij van den dag af waarop Gerrit in de gevangenis was gekomen in stilte diens gezin ondersteunde, en hoe hij bovendien thans inde langdurige ziekte alle extra uitgaven van w:jn en versterkende middelen voor zijn rekening nam. „En als meneer zelf komt kijken,' had de

Sluiten