Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De gewild-koele toon, waarop zij hem daareven weder had geantwoord, was hem immers een nieuw bewijs weer van die vervreemding. Hij had zoo gehoopt dat zij iets hartelijks zou hebben gezegd, iets liefs; waaraan hij juist op dit oogenblik, zich ziek en eenzaam voelend, zooveel behoefte had.

Toen de dokter het typhusvonnis had bevestigd moest er verder gehandeld worden. — Aanjulie werd geschreven dat zij vooreerst nog bij de Rahden's, die haar hartelijk gastvrijheid bleven verleenen, zou moeten blijven logeeren; de jongens, wier Kerstvacantie naderde, werden voor dien tijd bij een oom en tante in den Haag uit logeeren gezonden. Dit pretje vergoedde hen eenigszins de teleurstelling van niet thuis te mogen komen. Maar voor mevrouw Rendell was het een hard ding geen van hare kinderen te kunnen zien, — terwijl zij daarenboven zelve gedoemd was tot machteloos en werkeloos afwachten. Want, toen zij bij het vernemen van George's ziekte erop had aangedrongen hem mede te verplegen, had de dokter haar dit beslist ontraden met het oog op hare zwakke krachten; waardoor zij zich noodeloos aan de besmetting zou blootstellen, zonder toch van veel nut te kunnen zijn. Zoo moest zij

Sluiten