Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een avond waarop hij tot Hélène zeide, in antwoord op haar angstig vragen: „Wat dunkt u?"

„U moet zich op het ergste voorbereiden."

Dat was de eerste nacht waarin zij zelve het waken overnam. — Tot hiertoe had Peter dit gedaan, opdat zij hare krachten voor den da» zou kunnen sparen. De knecht vreesde het gevaar volstrekt niet, maar was integendeel blij geweest dat hij iets voor „meneer George" kon doen. Hij schrikte toen Hélène hem kwam zeggen hoe hij heden niet noodig was, omdat zij zelve zou opblijven.

„Is het dan zoo erg?" zei hij, en veegde met zijn mouw langs de oogen.

Zij knikte enkel tot antwoord. De woorden wilden haar niet over de lippen. Terwijl zij het zorgwekkende bericht voor hare moeder neerschreef was het haar, alsof zij zich daardoor de nog laatste hoop benam, — en hare tranen vloeiden op het papier neder.

Maar straks, in de ziekenkamer, hield zij zich weer goed. George mocht niets vermoeden; hij moest vóór alles kalm blijven, zoo mogelijk slapen. En, terwijl zij roerloos nevens zijn bed zat, met geen andere bezigheid dan denken, ging het heele verleden haar door het hoofd. Zij

Sluiten