Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeide ze en wilde de armen om haar hals slaan. — „Ik heb heusch niet nagedacht over wat ik deed; ik begreep zelf niet dat het tot iets ernstigs leiden zou. — En als ik ook niet zoo bedroefd was geweest over George."

Maar Hélène kon niet verdragen, dat zij dien naam nu uitsprak.

,,Je moest je schamen,'' zei zij; ,,ik had nooit gedacht dat je het .vertrouwen van mama zóó zoudt schenden. — Terwijl wij allen medelijden met je hadden, en deden wat we konden om je het leven te veraangenamen, ben je in stilte allerlei dwaasheden gaan uithalen waarvan je heel goed weet dat mama ze nooit zou hebben toegestaan."

Dat kwam er nu van, dat Julie zoo hoogmoedig gemeend had alles maar voor zich zelve te kunnen beoordeelen. Tot haar straf moest zij zich nu recht vernederen voor haar zuster; want, hoewel inwendig boos om de harde woorden die zij te hooren kreeg, trachtte zij toch een bits wederwoord te bedwingen. Hélène moest immers haar bondgenoote worden tegenover mama. — En zij smeekte haar opnieuw.

„Vergeef het me maar!? — Ik weet wel dat je groot gelijk hebt. — Maar wat zal ik doen nu ? —

Sluiten