Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan zijn bemiddeling en die van Hélène over te laten. — Want, — zooals zij 't gehoopt had,— zoo héél boos was hij niet op haar geweest; al had hij, èn om hun vriendschappelijke verhouding, èn omdat hij als haar voogd haar vaders plaats innam, zeker veel reden hare achterhoudendheid ook jegens hem haar kwalijk te nemen. Maar hij was altijd wat zwak, wat toegevend voor haar geweest; hij had voor haar het gevoel van een veel ouderen broer voor een heel jong zusje; en hij beschouwde haar steeds méér nog als een half kind dan als een reeds lang volwassen meisje. — Daarbij, zooals zij daar deemoedig, half huilend, vóór hem stond hem vertellend hoe het alles gekomen was; hoe zij eerst het gebeurde op de buitenpartij werkelijk aan hare moeder had willen toevertrouwen indien de ziekte van haar vader er maar niet tusschen gekomen was; hoe hare correspondentie met Charles op zich zelf beschouwd wezenlijk onschuldig was geweest; — en hoe hare angst en droefheid ten slotte de aanleiding waren geworden tot de verklaring tusschen hen beiden, zag hij heel goed dat zij volkomen de waarheid sprak en niets liever wilde dan haar fout erkennen en weer goedmaken, — Hij hield zich

Sluiten