Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelfs de kamerheeren vergaten de lieden tot de orde te roepen, zoo verbaasd waren zij over de pracht der edelgesteenten, welke thans zichtbaar waren geworden. Zulke groote, zulke heerlijk schoone, had Zijne Majesteit in zijn heele schatkamer niet, en dat wilde wat zeggen. Een was er slechts die niet begreep welk een vorstelijk vermogen door die sierlijke vaas oiïïsloten werd. Die een was de moeder van Aladdin. Al de anderen, die hier aanwezig waren, staarden zich blind op dien flonkerenden schat. Zelfs de hooge persoon van Zijne Majesteit was vergeten door den inhoud van deze vaas.

Die Majesteit vergat er zelfs heel de moeder van Aladdin door. Het scheelde bitter weinig, of hij was van zijn troon opgestaan om bij het vrouwtje te komen zitten, of liever bij de edelgesteenten. Gelukkig bedacht hij zich. De aangewezen slaaf kreeg een wenk, en een volgend oogenblik had de Koning de kostelijke juweelen al vlak voor zich, en hij hield er al een in de hand en liet het licht er in allerlei kleuren op spelen,

Zoo vriendelijk had de Koning zich nog nooit tot een zijner onderdanen gewend, als hij thans deed tot de moeder van Aladdin.

„U komt zeker namens een machtig Vorst, nietwaar? .... Want alleen iemand van koninklijken bloede kan zoo iets koninklijks ten geschenke aanbieden."

De arme vrouw, die gedacht had dat zij met haar gekleurde glaasjes in minder dan geen tijd in de gevangenis zou zijn geworpen, wist niet wat haar ooren moesten hooren. Zij dacht werkelijk dat de Koning haar voor het lapje hield. Dat vermeerderde haar verlegenheid, en ze mompelde zoo iets van „Prinses." . .. Aladdin".... „Uw dochter".... „trouwen" ....

„Wat zegt ze?" vroeg de Koning zacht aan den Groot-Vizier.

Een Groot-Vizier nu mag nimmer een antwoord schuldig blijven. Hij had, hoewel hij scherp toegeluisterd had omdat

Sluiten