Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meisje, dat hij altijd plechtstatig Mademoiselle Virginie noemde, hoewel ze Suzon heette: wié had al die aardbeien opgegeten? les sacrés-bouffe-tout!... hij wóü geen ander dessert... dan wou hij gekust woiden... twaalf kussen in plaats van een portie aardbeien...

Jozette nam dan ten laatste een „crème de marron," Aristide een „baba au rhum" en Célestin liet zich door het halfslagje, dat weer coquet in haar humeur was geraakt, overhalen voor een „bónne compote de pruneaux."

— uWij zullen den moeilijken tijd wel doorkomen, Bibi," zei Jozette, nu zelf ook weer vol moed, terwijl Célestin peuterde met zijn pennemes om haar potje crème open te krijgen.

Aristide at met kleine, genietende hapjes zijn groote, koele baba; als hij halfweg was, poosde hij eens, keek Jozette aan... zijn kwijnend-violette oogen droomden weg in de weer diep-donker zachte, die niet ophielden hem te liefkoozen.

Célestin at gauw zijn pruneaux; nog zachtjes bezuigend de laatste pruimepit zat hij dan omslachtig te rekenen op een vodje papier: gewoonlijk r.50 frs. voor de persoon, nu 3 X 30 en 1.80 en 3 X 35 en... 't besluit was, dat er 90 centimes extra voor hem te betalen bleef.

Hij telde het geld op tafel, lei nog een paar sous over, als toegift bij de gebruikelijke fooi.

Vol toewijding stond Jozette voor den spiegel haar gezichtje en hals te poederen.

— „Ik wist wel, dat je eén engel was," zei Aristide.

En stevig arm in arm, Célestin verheugd achter

hen aan, stapten zij het restaurantje uit, om bij d'Harcourt, op den Boul' Mich', hun „cafe noir" ts gaan drinken.

Sluiten