Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en als ze een vloerkleed of het trijp van een leunstoel schuierde, kwam sluiperig-stilletjes madame Gros bijneuzen: borstelde ze niet te hard... ? borstelde ze niet tegen den draad in...? borstelde ze wel met den goeien borstel... ? tot Jeanne, op een middag, twee eierdopjes en een glas achter elkaar brak en monsieur Gros er een eind aan maakte: Madame zou alles wel weer zelf doen.

Sinds verdeelde zij haar middagen tusschen het huishouden van den Sénateur en dat van madame Bertin.

Madame Bertin was een vriendin van madame Dutoit; zij hadden beiden hun appartement op de tweede verdieping. Vóór haar huwelijk met een caissier uit den Bon Marché, was zij ziekenverpleegster geweest; nu nam zij nog het beroep waar van koppenzetster en masseuse. Uit haar studietijd in de hospitalen had zij zeer strengleersche beginselen over de hygiëne mee in de echtelijke woning gebracht, die zich langzamerhand, door een perspectief van zes jaren huwelijk heen, tot vaststaande abstracties hadden verstard: zij leefde in vertrekken, waar zooveel mogelijk was geweerd alles wat stof veroorzaakte, waar weinig meubelen stonden en voornamelijk zulke, die men met water kon reinigen; zij at alleen wat zij „hygiënisch" dacht te zijn en de „zuiverheid der grondstoffen" was een onderwerp van gesprek, dat zij bij voorkeur met iedereen behandelde. Zij was op verscheidene blaadjes tegen vervalsching van levensmiddelen gëabonneerd, las ze trouw, las ook trouw in haar dagelijksche courant de artikelen over de watervoorziening van Parijs, bewaarde die met veel cijfers erin, om bij gelegenheid haar bewijzen te hebben.

Het smal-lange vertrekje aan de achterzijde van

Sluiten