Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

concierge est dans 1'escalier," keilde het driftig over tafel.

Dan, wat bedaard, zag zij Herz aan als om te vragen, wat hij van haar verlangde.

— „Ik kwam u verzoeken... de volgende week ga ik waarschijnlijk naar Duitschland... wilt u de brieven, die er voor mij komen, dan opzenden aan dit adres," en hij gaf haar een beschreven visitekaartje: „Saargemünd, poste restante." U geeft ze maar mee terug met den besteller... dat is gemakkelijk, nietwaar? Madame Dutoit behoeft dan niet naar het postkantoor, en u behoeft niet apart voor mij naar boven."

Madame Carpentier knikte, keek hem argwanend aan.

„Ik zeg dat nu maar vast," zei Herz nog, goedig, en zachter pratend, als in-vertrouwen, „dan is dat alweer geregeld... ik ga misschien 's morgens in de vroegte weg, en dan is er niet veel tijd..."

Hij groette zoo stilletjes vriendelijk als hij dat kon doen, en ging heen.

Carpentier, aan zijn avondeten, werd overstelpt met een reeks van de heftigste klachten over de nalatigheid van madame Legüenne.

Maar onder het afnemen viel Hortense opeens iets anders in; fluisterend en met zijdelingsche blikken naar de loge-deur, vertelde zij... en, met de twee etens-schaaltjes eindelijk de gang ingaand, zei ze nog, veelbeteekenend, over haar schouder:

— „Tu verras, Emile... elle est fichue, la boiteuse... cette fois-ci il ne reviendra plus..."

Sluiten