Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alphonse durven zeggen... en toch zou het moeten... zij zouden moeten verhuizen... maar daar hadden zij geen geld voor...

Weer voelde het vrouwtje zich de tranen in de oogen wellen... haar vingers hielden op met strijken langs de tralies der vogelkooi...

— „Jij ook al weg," zei ze hardop, of ze nog sprak met het dier, dat er niet meer was —: Lourty, in zijn toenemende overprikkeldheid, had plotseling het roepen van den kaketoe niet langer kunnen verdragen; op een morgen, onder haar cape-manteltje, nam Jeanne hem mee naar haar huis; de kooi had Etienne afgedwongen, om er later vogeltjes in te mogen hebben...

II.

Na hun terugkeer uit Roubaix was Célestin met een verwoeden ijver aan het werk geslagen; het was niet het oude, onbekookte jachten met rukken en stooten, het was het stoer volharden van zijn weerbarstigen kop om te vorderen, te vorderen... Er was in die verwoedheid van werken de wil om te vergeten en ook de vage, diepe hoop, maar die hij zichzelven niet bekende, op wat de komende tijden nog eens voor wisseling brengen konden in zijn leven...

Hij had zich, boven zijn gewone cursussen en zijn middagatelier, in laten schrijven voor een „cours d'histoire des industries d'art," een „cours de composition d'ornement," een „cours d'architecture"... hij merkte hoe langer hoe meer, dat hij niet buiten de „school" kon, dat al dat vrije-artistje-spelen, voor hèm ten minste, dwaasheid was. — Van den zomer, juist de laatste weken van den cursus, hadden zij

Sluiten