Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maken, had meestal hetzelfde soort grapjes, over zijn „ministerieele portefeuille," over de „drie strenge Heeren" bij 't kwartaal van April, in October over zijn memorie „bij 't vallen van de blaaren," of, wat ditmaal aan de beurt was en dan ook niet faalde, over „den huisbaas, die nu gelukkig weer zijn brandstoffen kon inslaan."

Ook Antoinette neusde schichtig even om den deur-hoek... juist het vorig jaar Januari was het de laatste maal geweest, dat zij voor den ouden Levèque de trappen was afgekomen met het kleine grijslinnen zakje, waaruit omslachtig de rijtjes Napoleons en twee- en éen-frankstukken werden neergeteld;... iederen termijn informeerde zij angstig, of „men" de huur al gezonden had; wie die „men" was, had ze nooit recht begrepen; zij was alleen maar bang, dat ze gauw met haar geërfde meubeltjes uit haar behuizing van entrée'tje en keuken in 't verzegeld appartement zou moeten opbreken en een eigen kamer zoeken; dit spaarde haar nu een vijftig franken uit alle drie maanden, en zij was ook gehecht aan de oude omgeving, waar zij den eenzamen man zooveel jaren had opgepast; zelfs nu nog, nu de vier boekenkamers, met de groote zegels op de deurposten, rond haar heen gesloten waren.

En precies om half twaalf, tegelijk met het uitgaan van een klasse jongens uit de school naast-aan, kwam de Duitsche professeur. Die — de Carpentiers begrepen niet waarom — betaalde altijd met goud. Hij had een rolletje van negen Louis' in zijn vestjeszakje; met een gezicht of hij een groote verrassing bracht, frutselde hij het papiertje eraf, lei ze als kostbaarheden in een rij, wachtte verheugd even op de 5 francs, die hij terug kreeg —: „Mérci Madame... mérci beaucoup!" zei hij dan opgetogen,

Sluiten