Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„fayence" van Sarreguemines... daar zijn ze hier, zoo de gewone menschen, te conventioneel voor... een koffiekan, die er anders zou uitzien dan die glimmend-bruine „filtre" van ons, dat is niet „le goüt du quartier"... een café-au-lait-kop moet bepaald die-en-die vorm hebben... en een soepterrien, dieniet rond zou wezen en minstens voor twaalf menschen, zou geen soepterrien zijn... Maar die fabriek, de afdeeling porcelein, is met z'n tijd meegegaan... die maakt nu modern aardewerk... prachtige serviezen met dessins van artiesten... o! niet zooals dat oude dessert-serviesje, dat daar op 't buffet staat... heel anders... „nouvel art"... prachtig goed. zoowat als in die nieuwe Sèvres-winkel op den Boulevard des Capucines... maar dan veel billijker... een waschstel bijv. met allemaal röze-gele perziken en relief... zoo natuurlijk gemaakt... je zou ze er zóó afhalen... prachtig!"

En met even een tikje van Joodsche ophemelarij, maar dan heel stilletjes en vertrouwelijk en zwaarop-de-hand, beschreef hij haar kleur en teekening... Hij liet haar plaatjes zien van jardinières en paraplustandaards en vazen... hij kon een collectie krijgen, die elk Parijsch magazijn in de schaduw stelde, en — fluisterde hij geheimzinnig als om niet gehoord

te worden door al de anderen, die er niet waren

,,een percentage, als niemand krijgt,... omdat ik een bloedverwant ben...!"

Hij zag haar even verwachtingsvol en nadenkend aan; zij hem warm en stil en dankbaar.

„Nee, we zouden tegen eiken winkel kunnen concurreeren," kwam hij, bescheiden maar beslist, na een oogenblik, en zocht weer iets in zijn papieren.

Madame Dutoit was volstrekt niet overtuigd van wat Herz zei omtrent het onzekere van haar

Een huis vol menschen. 27

Sluiten