Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kamerdeur en het dreigen van de rauwe dokters-stem: er moest opengemaakt, of hij zou maatregelen nemen.

Na het knersen van den rondgaanden sleutel eindelijk, als de twee mannen de kamer waren binnengegaan, werd het stil.

Weer duurde het als uren, het wachten in deze atmospheer van luguberheid, die haar tot stikkens toe bekroop.

Soms hoorde zij druk heen en weer loopen, ook naar Etienne's kamertje.

— „Etienne!" dacht ze plotseling, „als die uit school komt!" — Het was al half vier.

Even dompelde zij weg in gedachteloosheid.

Het slot van de eetkamerdeur kliste open, de dokter trad binnen; — alles was geregeld, zei hij, en de patiënt kalmer dan hij gedacht had. Maar 't was beter, dat zij nog een paar uur wachtte met binnen te gaan. De verpleger zou in Etienne's kamertje slapen... Zij moest het zóó regelen, dat zij vóór sliep met het kind.

— „Maar wat is het dan toch? wat toch?" smeekte het vrouwtje.

— „Wat ik u straks al zei!... anders niet, anders niet... vooral geen onrust vóór den tijd... alles zal zich schikken," zei de dokter haastig en ontwijkend; — hij kon nu niet langer blijven, hij had nog een lijst van bezoeken, die hij moest afleggen. Het geval hier had hem meer dan een uur genomen... „Ik kom van avond nog eens kijken," besloot hij.

Om vier uur kwam Jeanne boven. Zij had geschreid. Toen zij madame Lourty zag, begon haar heele gezicht te beven van ingehouden zenuwen.

— „Jeanne," zei madame Lourty, „sinds twee

Sluiten