Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gedaan... maar hij heeft sterke medicijnen... wij zullen zien..."

„Allons, monsieur Etienne, continuons!" zei Jeanne luid in het salon.

Toen de dokter weg was, kwam zij met een plan: Etienne moest bij hèn slapen dien nacht... Robert was zoo geschikt den laatsten tijd... zij hadden een erg groot bed... Ze zou er schoone lakens op doen... en zij bleef bij Madame; zij sliep wel wat in een fauteuil, en Madame op de canapé... Dat had zij zoo uitgemaakt bij zichzelf.

Het vrouwtje glimlachte matjes, maar toch vol dankbaarheid; — ja, ja, dat was een uitkomst... niet alleen zijn... niet alleen dezen nacht.

Etienne was uitgelaten over de logeerderij... in een groot ledikant slapen bij monsieur Robert... en den héélen avond met den papegaai spelen... „Bonjour Charlotte... bonjóur Charlotte," brauwde hij al... hij vergat er het angstige vreemde in huis en heel zijn nieuwsgierigheid voor, ging een poosje later fluitende met Jeanne heen, zijn groot album onder den arm.

Het was een nacht vol verschrikking voor de twee vrouwen. Tot half-twee bleef het stil; toen herbegon het angstige mompelen van Lourty, en kwam er door den hollen nacht opeens 'een dompe bonk en het schuifelen en schrap zetten van voeten in worsteling, — soms was er een gesteun als van een, die boven zijn krachten werkt, of een kreet van verzet en van woede van den zieke.

Twee maal kwam de oppasser buiten de kamer, eens om versch water te halen, eens om nog koffie voor zichzelf te vragen... In de schril-helle keuken— overal brandde hoog het gas, alsof het licht de ramp daarbinnen nog bezweren kon — was Jeanne

Sluiten