Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar wat meent u, dat hem deert, dokter?"

„Datkan ik nog niet zeggen. Gevaar is ervoor 't oogenblik niet aanwezig, maar ik raad u dringend aan, hem met niets te vermoeien en hem niets te vertellen."

Hij schreef een recept, beval, dat men 't hoofd van den kleinen patiënt met koud water moest nat houden, en — hoopte 't beste.

Toen hii den volgenden dag terugkwam, vond hij den kleine niet beter. De koorts was heviger geworden. Er waren verschijnselen van hersenontsteking aanwezig.

Wat er thans in Elise's hart omging — wie zal 't beschrijven ? Dag en nacht zat zij bij hem en sloeg al zijne bewegingen gade — maar met angst. De wetenschap, dat zij niets kon doen om haar lieveling beter te maken, dat zij machteloos stond tegenover een ziekte, die zoo menig kind van 't oud'renhart heeft afgescheurd, was haar ondraaglijk. O, dat de Heiland nog leefde en op aarde rondwandelde! Zij zou met het kind op haar arm naar Hem heen snellen, en niet rusten, voordat Hij het de handen op het hoofd gelegd en het genezen had.

Soms scheen het haar toe, dat er om de lippen van haar kind een lachje kwam, en dan boog zij zich over hem heen, fluisterde hem eenige zoete woordjes in, die het echter niet verstond: 'tkind was zonder bewustzijn, kende zijn lieve moeder niet, hoewel haar naam tallooze malen over zijne lippen gleed.

De dood kwam zachtjes en zachtjes nader.

Midden in den nacht riep Felix:

„Hanne, zingen!"

Hanne, die ook bij hem waakte, zag Elise aan. Moest zij den wensch van den kleinen^ lijder vervullen? Misschien zou 'tgoed zijn, en zachtjes zong zij zijn gewoon avondliedje:

»'k_ Wil gaan slapen, 'k ben zoo moe,

Sluit nu bei mijn oogjes toe.

Heere, hoor mijn kinderbeê,

Wijk niet van mijn legerstee."

' Kind zal de woorden en de melodie van dit lied wel gehoord, maar niet verstaan hebben, 't Gaf er ook geen bewijs van. Zijne oogjes rolden wild in het hoofd, 't riep allerlei namen, lachte, schreide, zong en praatte alles door elkander.

De dokter had Hanne op 't hart gedrukt, mevrouw niet alleen te laten. De koorts werd dan ook zoo hevig, dat Elise het ijlende kind bijna niet meer houden kon. Felix wilde 't bed uit, tastte met de handjes nu hier dan daar, en werd zeer onrustig. Dit duurde een paar uren, toen hij een weinig bedaarde en 't hoofd stil op 't kussen liet liggen.

Sluiten