Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

binnen woont. Spreek zóó, dat ik U, uw onzichtbare ziel aanschouw! Indien men echter deze maatstaf aanlegt aan het dagelijksche spreken van zoovele menschen, dan huivert men over de armzaligheid ervan. Welk een machteloosheid om met het almachtige woord scheppingswerk te doen, of — is dat te veel gevraagd — om met dat woord slechts een klaar, helder beeld, een fotografie, die eenigermate gelijkt, te geven van dingen of van menschen, van een landschap of van een karakter, van een gelezen boek of van een redevoering, die men gehoord heeft. In saaie, verwaterde, onbepaalde, algemeene uitdrukkingen en zegswijzen beweegt zich het dagelijksch gesprek, de conversatie der meesten; slechts wanneer men ze aan den buidel, aan lijf of goed komt, komen er eenige krachtige uitdrukkingen te voorschijn. En deze zelfs zijn niet origineel, ze zijn afgeluisterd en aangeleerd. Zoo hebben helaas honderden van onze arbeiders genoeg aan een dozijn toornige, smerige, godlasterlijke uitdrukkingen om aan al hun hartstochten lucht te geven; en hebben zij zich eens een recht vroolijke roes gedronken, dan blijft hen tot het uiten van hun gevoelens en hun levenslust vaak niets anders over dan een woest gebrul en geschreeuw. Arme menschen, wat geluid, wat stem zult gij toch wel eenmaal in het doodenrijk laten hooren?

Vele beschaafde menschen vinden tegenwoordig een vergoeding voor het woord, dat hun ontbreekt in hun kodak, met gevoelige plaat; omdat zij geen kans zien te beschrijven, fotografeeren zij. De kunst moet

Sluiten