Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en nog in de 16e, tot in de 17e eeuw toe, was het vaak moeielijk genoeg, bekwame mannen tot het aannemen van een ambt te bewegen. Gerard Groete betaalde zelfs aan zijn vaderstad een som gelds voor het recht om alle openbare bedieningen te weigeren. Tegenwoordig zal de schatkist van soortgelijke baten niet veel profiteeren, vrees ik.

Ik ga eindigen. Wellicht, lezer, wekte het opschrift van dit artikel de verwachting bij u op, dat hier in een geheel anderen geest zou gesproken worden, misschien zelfs voelt gij u teleurgesteld. Dit laatste zou mij spijten, doch mag ik u herinneren aan de volgende episode in den onsterfelijken roman van Goldsmith („ The vicar of Wakefiéld")? De schavuit, die op zoo'n echt sluwe wijze, berekend op de menschelijke zwakheid, waarvan zelfs onze brave dominé niet vrij was, dezen had beetgenomen, zat in de gevangenis, toen ook de ongelukkige predikant als slachtoffer van een slechte wet daar terecht kwam. Er volgde herkenning en daarna bekentenis van den deugniet (hoe heet hij ook weer?), in wien nog niet alle gevoel voor deugd was uitgedoofd.

Wilt gij ons, zoo vroeg hem de zoon van den predikant, niet eens uw geschiedenis verhalen, mij dunkt, die zou zeer leerrijk zijn. Geloof mij, zoo luidde 't antwoord, 't is beter, dat ik het niet doe.

Het is niet goed, dat de mensch tegenover zijn medemenschen telkens vreest met slechtaards te doen te hebben; dan is 't nog maar beter, dat hij te goed van vertrouwen is, en eens een enkelen keer bedrogen wordt. Evenzoo zeg ik tot de ouders:

Sluiten