Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eruit verdwenen of anders tocli verduisterd; ons weten is herinnering, gepaard met onze fantasie, die schoonheid, glans verleent aan de exacte herinnering, zooals Socrates ze bedoelde, zooals een rechter ze verlangt. Nu, die herinnering, veredeld door de fantasie, moge de aftredende leerlingen vergezellen op haar levensweg. Hoe meer men toeneemt in jaren, zegt de Spreker, hoe meer men in zijne herinneringen leeft, hoe dierbaarder deze ons worden. Zoo zal het den meisjes ook gaan met hare herinneringen aan de Hoogere Burgerschool.

Wat zij daar geleerd hebben is meer dan zij zeiven nog kunnen beseffen. De heer van der Stok toont dit door voorbeelden aan. Zoo zegt hij van de geschiedenis, dat die haar meer kennis van den mensch zal gegeven hebben dan de eigen ervaring, die slechts menschen in wording en ontwikkeling geeft, geen afgesloten geheel.

Hij maant haar aan, hare herinneringen hoog te houden: liefde voor 't verleden, hoop voor de toekomst! Met dezen wensch eindigt de heer van der Stok zijne toespraak, die onder de grootste stilte en met de meeste oplettenheid was aangehoord, en die zeker óók in de herinnering van de meisjes zal voortleven.

Sluiten