Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hierover kwam nu Cleveland geweldig uit te varen in het Congres; hij beschuldigde de Britsche regeering van veroveringsplannen en verkrachting der Monroe-leer en eischte, dat het geschil door een Amerikaansche commissie zou beslist worden. De staatssecretaris Olney onderstreepte zijn woorden met de bekende uitlating: „tegenwoordig zijn de Vereenigde Staten feitelijk souverein in dit continent en hun wil is wet ten opzichte der onderwerpen, waarmee ze zich wenschen te bemoeien".

Ziedaar een nieuwe interpretatie van de Monroe-leer, of liever een tweede, zeer vermeerderde uitgaaf, waarmee Engeland natuurlijk weinig ingenomen was. Het heeft ze dan ook, zoover ons bekend, nooit aanvaard, maar — het heeft zich wel gehaast in 1895, om met Venezuela overeen te komen omtrent arbitrage. Gelukkig viel deze laatste ten gunste der Britten uit, zoodat ze ten minste de knikkers kregen, al was het spel niet gewonnen.

Dit maakte het gemakkelijker om de nieuwe Amerikaansche pil te slikken, te meer daar de Unie haar souvereiniteit nog al gracieus wist toe te passen. Dit bleek o.a. nog weer in 1902 en volgende jaren, toen Engeland, Duitschland en Italië de onwillige Venezolaansche republiek tot betaling harer schulden wilden dwingen. Roosevelt maakte toen geen bezwaar tegen een blokkade, zeggende, „dat hij geen Staat wilde garandeeren tegen de straf voor kwaad gedrag". Hij liet zelfs zijn machtigen invloed meewerken om Venezuela tot toegeven te bewegen. Toen dit doel echter bereikt was, en de betaling der schulden gegarandeerd met een deel der invoerrechten, moest de actie afloopen. De drie mogendheden toonden zich intusschen nog niet tevreden: zij wilden voor de moeite ten minste de voorkeur boven andere schuldeischers. Hier was Roosevelt tegen, maar hij was toch zoo royaal, om de zaak over te laten aan het Haagsche Hof van Arbitrage en zich zonder eenig protest bij de uitspraak ten gunste der drie mogendheden neer te leggen.

Met zijn nieuwen uitleg van de Monroe-leer had Cleveland bewezen, dat hij de tradities van Washington en van Monroe 125

Sluiten