Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hare onzijdigheid blijft handhaven, dan zal dit zeker ook voor een groot deel zijn te danken aan de kunst harer staatslieden, door honderdjarige oefening verkregen, om kalm en zonder hartstocht met de andere mogendheden om te gaan. Die kunst hebben ze het meest geleerd in hun aanrakingen met Engeland, omdat die verreweg de talrijkste en de moeilijkste geweest zijn. Zonder twijfel zal de toekomst van hen nog veel eischen, want de Unie zal in verband met het Panama-kanaal en met de gevolgen van den wereldoorlog nog wel grooter beteekenis onder de mogendheden verkrijgen dan ze reeds had, misschien wel de allereerste plaats. Wanneer ze dan in alle wereldzaken hare krachtige stem laat hooren, zal het „concert der mogendheden" er niet slechter op worden.

Integendeel. — Als er eenige hoop is op een toekomstige menschenwereld zonder groote oorlogen — en die moet er zijn — dan zal ze wel in de eerste plaats gevestigd wezen op het vertrouwen in de groote Amerikaansche Republiek met haren Amerikaanschen statenbond, die in wording schijnt.

Maar — hier zijn we aan toekomstdroomen en daarvoor hebben we de pen niet opgenomen.

De geschiedenis geeft helaas geen zekerheid omtrent dat, wat de toekomst zal brengen, al is het waar, dat ze er aanduidingen voor bevat. Ze kan wel laten zien, wat in de wereld m o g e 1 ij k is, en dat is reeds veel waard. De historie der betrekkingen tusschen Engeland en Amerika nu toont de mogelijkheid, dat twee naburige groote landen onder allerlei wrijving een eeuw en langer in vrede leven. Van kleine landen wisten we dit reeds, van groote hebben we nu ook een voorbeeld. Waarom wil men ons dan altijd wijs maken, dat het niet kan zonder oorlog ? Zonder s t r ij d gaat het niet, natuurlijk niet, maar dat is wat anders.

132

Sluiten