Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wet wil, dat onze hoven en rechtbanken in 't openbaar zitting zullen houden, opdat ook maar de schijn van partijdigheid vermeden worde. Eene welkome gelegenheid voor het grage publiek. Want de tribunes loopen vol, als eene geruchtmakende zaak dienen zal, ja zelfs doorgaande , als er toch op niet meer mag gerekend worden dan op een inbraakje of wat bekkesnijden of dronkenmansburengerucht. Soms moet men zich langen tijd daar mede tevreden stellen, want een Jeanne-Lorette-geding is eene heerlijkheid, die niet eiken dag voorkomt, eene delicatesse, die zulke plezierige rillingen geeft en in de verbeelding doet medesmaken, wat in de werkelijkheid natuurlijk met eenige bezwaren kon gepaard gaan.

Zulke genietingen zijn zeldzaam, maar men is ook met minder tevreden. En al vroeg genoeg. Gij ziet met ontsteltenis schooljongens van misschien twaalf jaar in hun vrij uurtje over de leuning hangen, neerzien in de rechtzaal, den beschuldigde aangapen en gespannen luisteren naar het beloop der zaak, waarbij soms walgelijke verhoudingen, vuile taal, listige sluwheid in overvloed aan hunne gretige aandacht wordt opgedischt. Eene zitting met gesloten deuren is een streep door de rekening.

Dat die deuren telkens konden gesloten worden ! Maar het schijnt niet mogelijk te zijn.

Sommige juristen zeggen, dat, zoolang de tribune de orde niet verstoort, de wet niet toestaat wien ook te laten verwijderen. Anderen houden het er voor, dat men niet zoo schroomvallig behoeft te zijn. Het schijnt

Sluiten