Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een onoplosbaar vraagstuk ter eene zijde de openbaarheid der rechtspraak te behouden en ter andere de zittingen niet te maken tot leerscholen van heel wat kwaad. Dan hebben wij nog de dagbladverslagen. Eene courant, die trouw en woordelijk weergeeft wat de getuigen zeiden en wat de beschuldigde verhaalde, vindt voor haar rubriek „rechtzaken" talrijke begeerige lezers, die naar zulke berichten 't eerste grijpen, om er eens langzaam en geheel van te genieten.

Niet alleen rechtzaken trouwens. Maar elke spannende tijding, elk griezelig verhaal, elke ontsluierde verborgenheid lokt bedorven lekkerbekken, en het aanbod stijgt natuurlijk met de vraag. „De wereld wil gepeperde schandalen lezen en hooren; zoo zullen wij ze dan schrijven en vertellen." En dan komt de stortvloed los. De drukpers is geduldig en adverteeren wordt honderdvoudig vergoed.

De soort lectuur, de aard van het gesprokene, doet er niet toe. Hier zijn wij ook in de „Allemansgading". Eene brochure met zware beschuldigingen; eene vergadering , waar schandalen worden behandeld; een goddeloos boek, dat „de verborgenheden der galante wereld aan onervarenen" uitleggen zal; een gesprek, waar men op een haar zal hooren wat er vroeger wel gebeurd is met Mevrouw. . . gij weet wel; een straatrelletje, waarbij het dierlijke in den mensch zich ruw en onbedekt vertoont — het is alles eenerlei, het gaat graag van de hand , en die er handig mee kan omgaan , slaat er geld uit.

Sluiten