Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op welke wijze werd bewezen wie de vader van het kind was? In de vroegste tijden in sommige deelen van ons vaderland door een Ordalium of Godsoordeel. Zoo moest in de 13de eeuw in Friesland de man, die ontkende gemeenschap gehad te hebben met de vrouw die hem als vader van haar kind aanklaagde, barrevoets over twaalf gloeiende ploegijzers gaan. Indien hij zich brandde moest hij het kind nemen en zijn meineed met vasten boeten. *)

Van denzelfden tijd af teekent reeds de zonderlinge regel dat de eed der vrouw, gedurende haar bevalling afgelegd, geloofd wordt. De dan door haar aangewezen man werd eenvoudig als vader van het kind beschouwd en was verplicht het te onderhouden. Vier eeuwen later ongeveer was het dat dit beginsel, ook sedert de 16de eeuw in Frankrijk heerschend, — een beginsel dat zelfs de meest heftige tegenstander van art. 342, de vurigste feminist, de grootste vrouwenvereerder zal verwerpen, — aanleiding gaf tot een zeer welsprekende rede van den advocaat-generaal Servan, waarmede de eerste stoot was gegeven tot een algeheele reactie en het verbieden van het onderzoek, tegen 't einde der 18de eeuw.

In onze gewesten was echter hierin reeds gaandeweg verandering gekomen. Zoo schreef Hugo de Groot in zijn Inleiding tot de Hollandsche Rechtsgeleerdheid, begin 17de eeuw: »Daar alzoo bevonden wiert dat vele dienstmaegden ende anderen haer op de wet verlatende eerlijke burgers-sonen tot ontucht verlokten so is de gestrengigheijt van soodanige wetten mettertijt ontspannen.«

De verklaring der moeder op zich zelve was nu niet meer voldoende en had alleen bewijskracht wanneer

*) Zie Bijlage I.

Sluiten