Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volkomen onnoodig; niemand zal aan de zaak ruchtbaarheid geven, en van wraakzucht, onherstelbaar ongeluk, duldelooze kwelling en zelfmoord dus geen sprake.

Hiertegenover een geval uit 't leven gegrepen, dat ons hoofdbestuur te behandelen kreeg: Het meisje was jong, de ouders héél arm. Moeder was blind geworden en vader verdiende zoo af en toe wat als daglooner bij de boeren in den omtrek. Ze konden net zoowat rondkomen, want in 't gehuchtje waren de levenseischen niet groot. Mina deed 't kleine huishoudentje, en kreeg soms wel eens wat werk mee van menschen uit 't dichtst-bij-zijnde dorp. Ze had al 'n paar maanden verkeering met een veldarbeider en toen nu de kermis in 't dorp kwam en ze er met hem heen ging, bleef ze langer dan ze zich had voorgenomen. Het onherstelbare was geschied, en toen de gevolgen niet uitbleven en ze 'them bekende, teekende hij als koloniaal, dan was hij immers van alle last af en liep den kans niet dat betervoelende dorpsgenooten hem later op ketelmuziek tracteerden. Want 't v o 1 k sgeweten spreekt in dezen nog wel eens! Aan vader noch moeder durfde Mina iets bekennen, 't zou hen zoo vreeselijk bedroeven. Wél schreef ze nog aan haar eenige gehuwde zuster om ten minste wat kleertjes, maar 't korte antwoord was: we hebben moeite genoeg zelf den mond open te houden en aan onechte kinderen geven we niets. Toen de moeilijke uren naderden, 't was goddank nacht, beviel ze in 't kamertje waar vader en moeder in de eene en zij in de andere bedstee sliep. Was 't wonder dat ze geen uitweg ziende wat beddegoed over 't kindje wierp eer 'tnog 'n levensteeken had kunnen geven? Een paar uur later stond zij op, versuft, er niet eens aan denkend 't lijkje weg te brengen. Koffie werd gezet voor vader en moeder, en toen de tocht aanvaard naar 't dorp op twee uur afstands, waar

Sluiten