Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Neen, man! zij hebben van mij genoeg gekregen !" dondert de commandostem — „van mij, omdat ik uitgeput en versleten ben, omdat ik mijn huid naar de markt gedragen en mijne spieren ingespannen heb ! Nu is de oude kerel op, — is voor niets meer te

gebruiken moet voor jeugdigere krachten plaats

maken — — en als men een hond wil slaan, kan men gemakkelijk een stok vinden!" —- Koltitz stond driftig op, het grijze haar kleefde op het door zweet bevochtigde voorhoofd. Zijn vuist trilde op de tafel: „Niemand heeft me voor de voeten kunnen gooien, dat ik mijn plicht en mijn dienst heb verzuimd — ik heb mijn verlof genomen, zooals alle anderen dat ook doen .... maar de heeren Luitenants hebben onder elkander verteld: „De oude heeft een leverziekte! hij moet reeds weder naar Karlsbad!" en de hoogeren hebben de schouders opgehaald en gezegd: „ Hoe kan zoo'n zieke man nog in staat zijn te velde te trekken?" Toen ben ik elk jaar zieker geworden, — niet aan mijn lichaam, kerels ! maar in de monden van mijne tegenstanders ! En toen wij weder uittrokken voor de manoeuvres, is het geklets het ergste geweest. Bah, wat heb ik er om gegeven ? — Ik heb me jong en frisch gevoeld als een Vaandrig, en gedacht: als een man in het jaar 70 zijne doorschotene knoken zoo kranig en dapper door de veldslagen gedragen heeft, dan weet men, wat men hem verschuldigd is. Een regiment moet men mij geven, — ik zal eens toonen, dat Koltitz nog rijden kan! — Toen dus de Generaal tot mij zei: „Luitenant-Kolonel Koltitz, neem gij het bevel over het regiment over!" toen wist ik, dat ik een examen onderging, heb de sabel in de vuist genomen, mijne bevelen gegeven — en wip reden wij er op los, dat de vonken er af vlogen! — 't Was juist een kwaaie dag, hier in de zijde hebben de pijnen gewoed, — mijn vervloekte Engelsche harddraver — ik had de merrie acht dagen vóór de manoeuvres eerst moeten koopen, omdat mijn bruine de influenza kreeg — — kortom,

Sluiten