Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O ja," zeide Mevrouw Henriëtte bedaard knikkende, „hij zal heel wat kunnen vertellen. Er moeten toch kolossale veranderingen in de wereld hebben plaats gehad - Bismarck zal feitelijk zijn ontslag hebben genomen."

Koltitz vloog eensklaps op, staarde zijn vrouw aan, als een geestverschijning, en herhaalde langzaam: „Bismarck ? De oude, ijzeren Bismarck .. . ook bij het oudijzer? Dat is onzin, ondenkbaar, Jetje, volmaakt onmogelijk."

„Het is een feit, papatje; Warnke zal wel couranten bij zich hebben, als het je belang inboezemt, werp er dan even een blik in en overtuig je."

Het hoofd van den gepensionneerden officier was diep, zeer diep op de borst gezonken, de schaduwen om zijne oogen werden breeder. Een oogenblik zat hij roerloos, daarop greep hij met schier driftige beweging naar de schel en deed die onstuimig weerklinken. „Warnke moet in mijn kamer komen, Lize, breng hem daar het eten," beval hij kortaf, stond op en verwijderde zich, zonder rechts of links te zien, door de zijdeur.

„Wigand, Wigand, heb je 't gehoord? Hij zal een courant lezen en alles vernemen!" riep Mevrouw Koltitz opgewonden en kneep de handen krampachtig in haar schoot samen.

Mijnheer von Landen keek van zijnen brief op. „Het is een zegen, tante," zeide hij. „Gode zij dank hebben we nu ten minste een klauw van den beer uit het hol gelokt!"

„Als het maar goed afloopt, als hij zich maar niet zoo vreeselijk opwindt! Elke ontsteltenis is vergif voor hem!"

Erika trad overhaast binnen. „Mama," vroeg zij, „is het geen vergissing, Warnke moet in papa's kamer komen ?"

Mevrouw Koltitz wendde zich met vuur tot haar en zeide: „Och, kind, ik ben onbeschrijfelijk ongerust, hoe het zal afloopen; hij zal over Bismarck lezen!"

Sluiten