Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het hoofd heeft, kan hier zelfs menig blijspel, zelfs menig hoog-ernstig treurspel zien. Er is niet altijd lamplicht daarvoor noodig! het kleine, fonkelende sterretje der poëzie schittert bij dag en nacht."

Als in stille, verrukte bewondering hing "Wigands blik andermaal aan haar kopje, het was hem als zag hij de gouden ster, waarvan zij zooeven sprak, geheimzinnig boven haar voorhoofd fonkelen. Maar hij wist niet, hoe hij dat zou uitdrukken, hij vond niet dadelijk een antwoord, zijn tong was niet geoefend om de draagster van zijne gedachten te zijn. Niemand lette er op; Mevrouw Koltitz streek teeder met de hand over de blonde lokken van haar kind, en het vuur in den haard vlamde door een windstoot hoog op.

De deur der zijkamer werd geopend. De Overste trad weder binnen. Zijn gezicht duidde aan, dat hij in de beste luim verkeerde. Hij was zoo opgewekt als hij in langen tijd niet was geweest. Een pak couranten op de tafel werpende, nam hij behaaglijk in den leunstoel plaats. „Ziezoo, kinderen, nu zullen wij eens zien, wat voor nieuws er in die krankzinnige wereld is!"

HOOFDSTUK III.

W igand trad naast den ouden Heer en steunde met beide handen op de leuning van den stoel. Deze richtte zich met een korten, militair strammen ruk op, wat hij altijd deed, als hij een besluit had genomen en er uitvoering aan geven wilde.

„Nieuws, oomlief? Gij zoudt gaarne wat nieuws vernemen,J" vroeg hij op zijn kalme manier, „nu, dan ben ik zeker op dit oogenblik de man, die het best in staat is het u mede te deelen."

„Jij, mijn jongen .J Lees je soms heimelijk couranten?"

„Ik lees ze geregeld, Oom, want ik zou niet gaarne

Sluiten